Με αφορμή την έναρξη του Ευρωπαϊκού Κυπέλου αυτή την εβδομάδα θυμόμαστε την καταπληκτική ιστορία της Ντιναμό Κιέβου
Κάθε χώρα, κάθε πόλη, έχει την δική της ιστορία... Έτσι και κάθε ομάδα έχει και αυτή την δική της ιστορία. Το παρελθόν της Ντιναμό Κιέβου όμως και οι μέρες του καλοκαιριού του 1942 που την σημάδεψαν είναι κάτι το ξεχωριστό στην ιστορία του ποδοσφαίρου...
Μια ιστορία αληθινή, συγκινητική, δραματική αλλά και ηρωική. Έντεκα παίκτες που αγνόησαν για 90 λεπτά τα πάντα..., μπήκαν στο γήπεδο σαν αιχμάλωτοι, έπαιξαν σαν ποδοσφαιριστές και πέθαναν νικητές. Μία ομάδα που οι ποδοσφαιριστές της τα έδωσαν όλα για την νίκη έστω και αν ήξεραν ότι αν την πετύχουν θα πέθαιναν... Η Ντιναμό Κιέβου ιδρύθηκε το 1927 από δύο νεαρούς αστυνομικούς τον Νικολά Κχάνικοφ και τον Σεργκέι Μπαρμίνσκι. Την δεκαετία του 20 ζούσε στην σκιά της Λοκομοτίβ. Αργότερα όμως με την παρουσία αρκετών ταλαντούχων ποδοσφαιριστών η Δυναμό γίνεται παντοδύναμη. Ένας από αυτούς είναι και ο τερματοφύλακας Νικολάι Τρούσεβιτς που έμελλε να αλλάξει την ιστορία όχι μόνο της ομάδας του αλλά ολόκληρης της χώρας.
Το 1935 η Ντιναμό στον πρώτο της αγώνα εκτός συνόρων και σε γήπεδο με 25.000 φιλάθλους των αντιπάλων (πρωτόγνωρο για την ερασιτεχνική τότε Ντιναμό) νικάει την επαγγελματική Γαλλική ομάδα Red Star Olympic με 6-1. Συνολικά στο τουρνέ της στην Γαλλία η Σοβιετικοί πετυχαίνουν 88 γκολ και δέχονται μόλις τρία!!! Έξι χρόνια αργότερα, στις 22 Ιουνίου του 1941 φαίνεται να έρχεται η αρχή του τέλους για την πόλη του Κιέβου... Οι Γερμανοί εισβάλουν στην πόλη καθώς ο Χίτλερ με την επιχείρηση «Barbarossa» έχει ως σκοπό την κατάκτηση της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 19 Σεπτεμβρίου το Κίεβο παραδίνεται στον «Φύρερ». 630.000 αιχμάλωτοι βρίσκονται στα χέρια των Ναζί. Εκείνη την ημέρα εξαφανίστηκε και ο ήρωας τερματοφύλακας Νικολάι Τρούσεβιτς που μαζί με τους συμπαίκτες του έμειναν στην πόλη για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους.
Η πείνα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελειώσαν τον κόσμο. Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου συνελήφθησαν ζωντανοί και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όσοι γλυτώνουν κρύβονται στην πόλη. Οι Γερμανοί έχουν αφήσει σε λειτουργία το αρτοποιείο στην οδό Ντεγκαρέφσκαγια 3. Σε αυτό το αρτοποιείο του Γιόσεφ Ιβάνοβιτς βρίσκει καταφύγιο ο Νικολάι Τρούσεβιτς που τελικά είχε καταφέρει να επιζήσει έστω και αν είχε απομείνει ουσιαστικά ο σκελετός από το πριν λίγο καιρό καλογυμνασμένο σώμα του καλύτερου τερματοφύλακα της χώρας και όχι μόνο.
Ο Τρούσεβιτς ψάχνει και βρήκε κάποιους από τους συμπαίκτες του που είχαν επιζήσει. Με το δεξί μπακ της ομάδας τον Μακάρ Γκοτσαρένκο και με την βοήθεια του μάζεψε σιγά-σιγά και τους υπόλοιπους που είχαν καταφέρει να επιζήσουν από την κόλαση και τους συγκεντρώνει σαν εργάτες στο αρτοποιείο.
Μάλιστα μαζί με τρεις επιζώντες ποδοσφαιριστές της Λοκομοτίβ, τον Μέλνικ, τον Σουκάρεφ και τον Μπλακίν συμπλήρωσαν το ρόστερ της ομάδας του αρτοποιείου που την ονόμασαν «FC START».
Την ίδια εποχή ένας προδότης συνεργάτης των Γερμανών ο Σβέτσοβ καταφέρνει να επαναεισαγάγει το ποδόσφαιρο στο Κίεβο. Μάλιστα ο Σβέτσοβ δημιουργεί την δική του ομάδα την «Ρουχ» που αποτελείται από ομοϊδεάτες του εθνικιστές και συνεργάτες των Ναζί.
Οι Γερμανικές αρχές πείθονται μάλιστα από αυτόν να οργανώσουν ένα πρωτάθλημα. Στο πρωτάθλημα αυτό θα συμμετέχουν ομάδες με παίκτες που υπηρετούν στο στρατό της Γερμανίας και συμμαχικών χωρών, και βέβαια η ‘Ρουχ’. Στο πρωτάθλημα αυτό καλείται η “FC START” που όλοι την άφησαν να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα αφού ήθελαν να την νικήσουν και να αποδείξουν την ανωτερότητα των κατακτητών απέναντι στο σύμβολο της πόλης την Δυναμό.
Το πρωτάθλημα ξεκινά. 7 Ιουνίου 1942:
FC START-ΡΟΥΧ 7-2 παρά τις 24 ώρες (!!!) δουλειάς στο αρτοποιείο. Επόμενος αντίπαλος μία Ουγγρική ομάδα που αποτελείται από Ούγγρους στρατιώτες. Οι Ουκρανοί την διαλύουν αφού νικούν 6-2. Ακολουθούν οι άλλοι σύμμαχοι των Ναζί οι Ρουμάνοι αλλά το αρτοποιείο 3 τους ξεφτιλίζει το σκορ 11-0!!!
Οι Γερμανοί αξιωματικοί αναστατώνονται.
Η FC START είναι ασταμάτητη. Ο αρχικός ψίθυρος μεταδίδεται αστραπιαία και έξω από την πόλη σε όλη την Ουκρανία και μάλιστα γίνεται και μεγαλύτερο όπλο των Σοβιετικών κατά των κατακτητών αφού οι νίκες της ομάδας τονώνουν το ηθικό του κόσμου.
Ένας μύθος αρχίζει να δημιουργείται και οι Γερμανοί θέλουν πάση θυσία να τον σταματήσουν! Έτσι βάζουν ως την καλύτερη τους ομάδα μια επίλεκτη του στρατού όμως και αυτή δεν καταφέρνει τίποτα αφού καταφέρνει επίσης να χάσει 6-0 από την FC START. Οι Γερμανοί ζητούν από το αρτοποιείο διπλάσια παραγωγή και απειλούν με εκτελέσεις ενώ συγχρόνως ορίζουν ρεβάνς μετά από τρεις μέρες... Την ημέρα του αγώνα όλος ο πληθυσμός της πόλης του Κιέβου έχει κατακλύσει το στάδιο και τις γύρω περιοχές. Στο γήπεδο υπάρχουν ένοπλα τμήματα των δυνάμεων κατοχής, αξιωματικοί της ανώτατης διοίκησης του στρατού κατοχής όμως όλος ο λαός είναι φυσικά υπέρ της ηρωικής ομάδας τους.
Ο διαιτητής της αναμέτρησης αξιωματικός των SS διατάσσει τους ποδοσφαιριστές της FC START να κάνουν τον χαιρετισμό των Ναζί. Η Γερμανική ομάδα μπαίνει στο γήπεδο και χαιρετούν με τον φασιστικό τρόπο «ZIG HEIL”. Oι Ουκρανοί με την σειρά τους τεντώνουν το δεξί χέρι όπως οι Γερμανοί και το πλήθος παγώνει, όμως αμέσως φέρνουν το χέρι τους στην καρδιά και φωνάζουν «ζήτω ο αθλητισμός»!!
Οι παίκτες της FC START κουρασμένοι, πεινασμένοι χωρίς αλλαγές και με μάλλινες κόκκινες μπλούζες μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν πτοήθηκαν... Ο Τρούσεβιτς και η παρέα του παρά τις ρητές προειδοποιήσεις του Γερμανού Διοικητή της πόλης νίκησαν σε εκείνο τον αγώνα θανάτου με 5-3.
Ταπείνωσαν τους Γερμανούς μπροστά στον λαό της πόλης.
Οι ηρωικοί παίκτες της FC START συλαμβάνονται και οδηγούνται για ανάκριση. Από τότε δεν τους ξαναείδε κανείς...
Βρίσκονται όμως πάντα μέσα στην καρδιά όσων γνωρίζουν την ιστορία αυτήν. Και στην δικιά μας...
Δύο ταινίες βασίστηκαν στην θρυλική ανάμνηση της Δυναμό.
"Το ημίχρονο του θανάτου" (Ket felido a pokolban,) το 1961 του Ούγγρου Ζόλταν Φάμπρι και "Η απόδραση των 11" [Escape to Victory, 1981] του Τζων Χιούστον.
Φαίνεται πως υπήρξε και ενδιάμεση ρωσική απόπειρα με τίτλο "Δυο ημίχρονα στην κόλαση" και πρωταγωνιστή τον διάσημο Ρώσο γκολκίπερ Λεβ Γιασίν, αλλά όσο και να έψαξα δεν κατάφερα να το διασταυρώσω
Περισσότερα στοιχεία θα βρει κανείς στα βιβλία
Dynamo: Defending the honour of Kiev του Andy Dougan, που μεταφράστηκε στα ελληνικά από το Γιάννη Κουσουνέλο στις εκδόσεις Διόπτρα
και στη εξαντλημένη πλέον νουβέλα του Αλεξάντρ Μπορσταγκόφσκι Ανήσυχα Σύννεφα από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή (1986)
Στοιχεία άντλησα επίσης από το άρθρο του Sean Ingle με τίτλο THE BRAVEST FOOTBALLERS EVER? στον Guardian το 2001.
Νικήτας Κανάκης
Κυριακή 8 Ιουνίου 2008
Σάββατο 7 Ιουνίου 2008
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Τρίτη 3 Ιουνίου 2008
Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
