Σαφάρι ταλέντων

Για τους σκάουτερ το Κύπελλο Εθνών Αφρικής είναι η «βιτρίνα» της πιο φτηνής ποδοσφαιρικής αγοράς. Στη σημερινή πρεμιέρα της διοργάνωσης, υποψήφιοι αγοραστές και πρόθυμοι μεσάζοντες θα είναι εκεί για να τσεκάρουν το καλό «εμπόρευμα»...Τα κλειστά παραθυρόφυλλα των νοικοκυριών της Ακρα κρατούν μακριά από τα φτωχικά δωμάτια τη σκόνη των δρόμων και περιορίζουν για λίγο την αφόρητη ζέστη. Οι μπόμπιρες κάθε οικογένειας, όμως, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γκάνας προτιμούν τα παράθυρα ορθάνοιχτα από την αυγή. Μια τεράστια διαφημιστική αφίσα του Μικαέλ Εσιέν, πάνω από το λιμάνι, τους ξυπνάει κάθε πρωί με όνειρα. Να γίνουν σαν εκείνον και να μεταμορφωθούν σε «πρίγκιπες». Οπως περίπου είναι για τους συμπατριώτες τους ο σταρ της Τσέλσι...Από νωρίς χαζεύουν το πόστερ, στο οποίο ο Εσιέν καλεί τους Γκανέζους να κρατούν καθαρή τη χώρα, εν όψει του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής που διοργανώνει η πατρίδα τους από σήμερα έως τις 10 Φεβρουαρίου. Τη γιορτή του αφρικανικού ποδοσφαίρου, που, πάντως, εσχάτως αποδείχθηκε ότι αποτελεί κάτι σαν τη «βιτρίνα» ενός εξευγενισμένου δουλεμπορίου. Ενός στυγνού σκλαβοπάζαρου, που εκμεταλλεύεται τις φιλοδοξίες των κατοίκων όλης της ηπείρου.Οι ανυποψίαστοι πιτσιρικάδες και οι φαμίλιες τους συναινούν σχεδόν αμέριμνα και απονήρευτα. Καθώς δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν πως μπορεί στα ιδρωμένα κορμιά των κανακάρηδών τους να μην κρέμονται αλυσίδες, αλλά το «παιδομάζωμα» μοιάζει με τη νέα μάστιγα που όχι μόνο απειλεί την Παγκόσμια Ομοσπονδία, αλλά εξελίχθηκε σε ένα κοινωνικό φαινόμενο. Ή καλύτερα, βραχνά, με ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Γιατί όσοι δεν καταφέρουν να «επιζήσουν» αγωνιστικά στο ταξίδι τους στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, καταλήγουν να πουλάνε τσάντες στις αγορές τους και να κοιμούνται σε παγκάκια. Εστω και αν οι -ηθικοί αυτουργοί, στις περισσότερες περιπτώσεις- συγγενείς τους νομίζουν πως εκείνοι κάνουν καριέρα.Το δουλεμπόριο του παρελθόντος στη «μαύρη ήπειρο» αφορούσε τους ίδιους τους κατοίκους της. Του παρόντος, εκείνους που «στρατεύονται» με τη βία και δίχως κανένα δικαίωμα, για την εξόρυξη διαμαντιών στη Σιέρα Λεόνε. Η διαδικασία του μέλλοντος, ωστόσο, μάλλον είναι κάτι και απ τα δύο...Τα «ακατέργαστα διαμάντια» -όπως συνηθίσαμε να λέμε στην αθλητική διάλεκτο- που κρύβονται στις φτωχογειτονιές της Γκάνας και των γειτονικών χωρών. Παιδιά που δεν ξεπερνούν τα 9 ή 10 χρόνια μπολιάζονται με όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Πατεράδες που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε αγνώστου ταυτότητος και προέλευσης προπονητές, προτιμώντας να τα στείλουν σε παράνομες ακαδημίες αντί στο σχολείο.Το πτυχίο της νεότερης κοινωνίας στην Γκάνα, βλέπετε, θεωρείται αρχικά ένα ζευγάρι παπούτσια για ξυπόλητα πιτσιρίκια, που κλωτσούν αυτοσχέδιες μπάλες από κουρέλια στις αλάνες, και στη συνέχεια ένα διαβατήριο και ένα εισιτήριο για τη Δύση. Μόνο στην Ακρα λειτουργούν περισσότερες από 500 ακαδημίες χωρίς άδεια. Χιλιάδες ακόμη λέγεται πως έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε όλη τη χώρα, με «ειδικούς» που δεν μπορούν να αποδείξουν τα διαπιστευτήριά τους. Είναι αυτοί που, παρά το αγοραίο του όρου, στην πραγματικότητα παραμυθιάζουν γονείς, οι οποίοι στην κυριολεξία σπαταλούν όλες τις οικονομίες τους για να μπορέσουν τα παιδιά τους να εγγραφούν και να αποκτήσουν μάλλον περισσή ελπίδα, παρά γνώση και ικανότητες.Συνήθως, σε σχολές που δεν διαθέτουν υλικοτεχνικές υποδομές. Ούτε εγκαταστάσεις ούτε καν γήπεδα! Με μοναδική πολυτέλεια την παροχή αξιοζήλευτου και σπάνιου, για τα γκανέζικα σπίτια, πρωινού, αφήνουν τους νεαρούς να κλωτσούν μια μπάλα σε χωμάτινες επιφάνειες χωρίς γκολπόστ. Με τσουβάλια άμμου αντί για δοκάρια, αλλά και διαχωριστικές γραμμές που στη μία πλευρά έχουν τη θάλασσα και στην άλλη σιδηροδρομικές γραμμές.Η σημερινή «απόβαση» εκατοντάδων μάνατζερ στην Γκάνα, για τους αγώνες του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής, είναι η «πασαρέλα» της υπόθεσης. Είναι η νόμιμη πλευρά σε μια χώρα που έχει «κλέψει» εσχάτως τα πρωτεία από τη Λατινική Αμερική, στην εξαγωγή ταλέντων. Η διοργάνωση που κάποιοι αδίστακτοι (θέλουν να) παρουσιάζουν για να «προσηλυτίσουν» όσους περισσότερους μπορούν.Οι σταρ των κορυφαίων ομάδων του Champions League, όπως ο Εσιέν και ο Ντρογκμπά της Τσέλσι ή ο Ετό της Μπαρτσελόνα, είναι τα «μοντέλα» των κυνηγών ονείρων. Που σπάνια δεν εξελίσσονται σε προσωπικούς εφιάλτες. Ο «μπαξές» του αστείρευτου ταλέντου και η επιτυχία των Αφρικανών ποδοσφαιριστών έχει δημιουργήσει τέτοιο «ρεύμα», που σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Guardian, μια (νόμιμη) ακαδημία του Κατάρ είχε 750.000 αιτήσεις τον χρόνο από Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού, Κένυα και Νιγηρία, για να καλύψει μόλις 23 θέσεις!Γι' αυτό είναι αρκετές οι περιπτώσεις που γονείς δεν διστάζουν να πουλήσουν και τα σπίτια τους για να εξοφλήσουν τα δίδακτρα σε ακαδημίες που φέρουν βιβλικά ονόματα, όπως «Γιοι του Μωυσή» ή «Λατρεμένοι του Ιησού»! Στην ουσία, οι σύγχρονοι λαθρέμποροι αγοράζουν τα παιδιά από τις οικογένειές τους, αφού πρώτα εξασφαλίσουν ένα μερίδιο μέχρι της τάξεως του 50% από πιθανή μεταπώλησή τους σε ευρωπαϊκή ομάδα! Ελπίζοντας πως ακόμη και ελάχιστες επιτυχίες σε περιόδους εξαμήνου μπορούν να διατηρήσουν τις «επιχειρήσεις» τους. Οι οποίες, βέβαια, κάθε άλλο παρά φυτοζωούν.Η νέα αγορά του παγκόσμιου ποδοσφαίρου επιβεβαιώνει ολοένα και πιο συχνά τη δύναμή της. Οχι μόνο από τα τωρινά κατορθώματα των «πρεσβευτών» της σε σπουδαίες ομάδες, αλλά και από την τάση που έχει δημιουργηθεί προς την Αφρική. Πριν από μερικές ημέρες, άλλωστε, ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιάννης Βαρδινογιάννης, στο διοικητικό συμβούλιο της Σούπερ Λίγκας υπενθύμισε την εισήγηση στην πολιτεία, για προσωρινή εξομοίωση των Αφρικανών με τους κοινοτικούς παίκτες. Κάτι που έχει ήδη ψηφιστεί στην Ισπανία, μετά τη Συνθήκη του Κοτόνου, σύμφωνα με την οποία, Αφρικανοί από χώρες νότια της Σαχάρας, δεν λογίζονται σαν ξένοι.Την ίδια ώρα, ο εκκεντρικός κύριος Ντμίτρι Σέλουκ, ατζέντης του άλλοτε μέσου του Ολυμπιακού και νυν της Μπαρτσελόνα, Γιάγια Τουρέ, δεν... χάνει ώρα αναζητώντας το νέο κελεπούρι του στην περιοχή. Πολλοί σύλλογοι έχουν ειδικά εντεταλμένους εκπροσώπους στην Αφρική, με σκοπό να ανακαλύπτουν κάθε νέο «λαβράκι». Και όσο και αν οι ομάδες διαμαρτύρονται για τις ημερομηνίες του Κυπέλλου Εθνών (κάθε δύο χρόνια μέσα στον ευρωπαϊκό χειμώνα), η FIFA δεν φαίνεται να έχει σκοπό να αλλάξει κάτι. Παρά την περσινή κατηγορία του προέδρου της, Ζεπ Μπλάτερ, που χαρακτήρισε τους συλλόγους «ασεβείς, που προχωρούν σε οικονομικό και κοινωνικό ρατσισμό και βιασμό»!Περίπου 40 ποδοσφαιριστές ομάδων της αγγλικής Premiership βρίσκονται ήδη στην Γκάνα για το τουρνουά. Τα «καμουφλαρισμένα» και διπλωματικά παράπονα, όμως, σβήνουν από επίσημα έγγραφα ή καταγγελίες, όταν πρόκειται για τους επίδοξους νέους σταρ. Οι ολλανδικές ομάδες του Αγιαξ και της Φέγενορντ, όπως και οι γαλλικές Παρί Σεν Ζερμέν και Μονακό, έχουν δικές τους ακαδημίες στην Γκάνα! Προσπαθώντας, ωστόσο, να συνδυάσουν τα σπορ με μαθήματα. Οι Βρετανοί δεν έχουν εγκατασταθεί ακόμη εκεί, ωστόσο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει αγοράσει μετοχές της Fortune (=«τύχη», όνομα και πράγμα) FC, ομάδας Β' κατηγορίας της Νοτίου Αφρικής! Οι αγγλικές ακαδημίες στις γειτονικές χώρες δεν φαίνεται να είναι μακρινή πραγματικότητα. Αλλωστε, ο πειρασμός είναι μεγάλος. Ενας μόνο παίκτης, κατά το κοινώς λεγόμενο, να «τους βγαίνει» κάθε πέντε χρόνια και τα λειτουργικά έξοδα καλύπτονται πλήρως...Η πλευρά των ομάδων, πάντως, που υπογράφουν με τους κορυφαίους Αφρικανούς παίκτες, είναι το φωτεινότερο σημείο των ονείρων που έχουν οι νεαροί στις γειτονιές της Ακρα. Καθώς, αν και ο Τόνι Μπαφόε, πρώην αρχηγός της Εθνικής Γκάνας, παραδέχεται πως «η διακίνηση παικτών μοιάζει με δουλεμπόριο και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε!», οι παράνομες ακαδημίες αυξάνονται. Προωθώντας παίκτες οι οποίοι πασχίζουν να γίνουν πρώτα λαθρομετανάστες και να φτάσουν στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας, έναντι ακόμη και $3.000(!), με βάρκες μέχρι τις Κανάριους Νήσους και από εκεί στην ισπανική ενδοχώρα ή όπου αλλού θεωρούν πως τους πηγαίνει η μοίρα.Πριν από μερικές εβδομάδες, σε ένα πλοίο στην παραλία Λα Τεχίτα της Τενερίφης, βρέθηκαν 130 Αφρικανοί, σχεδόν όλοι με υποθερμία, εκ των οποίων οι 15 ήταν νεαροί που πιθανότατα σκόπευαν να δοκιμαστούν στη Μαρσέιγ ή σε ομάδες της Μαδρίτης. Δυστυχώς, οι περισσότεροι από αυτούς, όταν δεν βρουν συμβόλαιο, αντί να τρέχουν με μια μπάλα στα πόδια, αποφεύγοντας αντιπάλους, λαχανιάζουν για να ξεφύγουν από τις τοπικές αστυνομίες, στις πόλεις που αναγκάζονται να μείνουν άστεγοι και να πουλάνε μικροπράγματα στις αγορές. Η να γίνονται εγκληματίες, εμπλεκόμενοι σε ληστείες ή διακίνηση ναρκωτικών...Παραδείγματα, πάντως, που δεν αποτρέπουν τις «διεκδικήσεις» των νεαρών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του δωδεκάχρονου Ντάνιελ, που φοιτά στην ακαδημία Jay Gyemie και έχει υπογράψει συμβόλαιο, το οποίο αναφέρει ξεκάθαρα πως κάποιος Αϊζακ Αλότι θα λάβει το 50% της παρθενικής επαγγελματικής συμφωνίας του! Ομως ο ίδιος ο πιτσιρικάς επιμένει για τον «μέντορά» ότι «θα με βοηθήσει να παίξω στη Γαλλία και τότε θα αγοράσω εκεί ένα σπίτι στη μητέρα μου».Παρόμοιες ελπίδες τρέφουν εκατοντάδες παίκτες, που κάποια στιγμή βιώνουν την εμπειρία της αποτυχίας και τελικά εξελίσσονται σε... μικροπωλητές. Βεβαίως, αποδεικνύεται πως καμία δουλειά δεν είναι γι αυτούς ντροπή... Διότι, ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως κατάληξης της περιπέτειάς τους, στις πατρίδες τους θεωρούνται ήρωες. Είτε έγιναν διάσημοι στα γήπεδα των κορυφαίων πρωταθλημάτων είτε παρέμειναν άσημοι στα σοκάκια του Παρισιού και της Βαρκελώνης. Και ντρέπονταν μονάχα να παραδεχθούν στις οικογένειές τους πως απέτυχαν.Διαβατήριο στο όνειροΤο καλοκαίρι του 1995 η παρέα της Εθνικής Εφήβων μπάσκετ κατακτούσε τον κόσμο (και το Μουντομπάσκετ της Αθήνας), φωνάζοντας ειρωνικά «πού είναι οι Γιούγκοι;», για το κύμα των Σέρβων που εξασφάλιζαν την ελληνική υπηκοότητα. Στην Γκάνα, πάντως, δεν υπάρχει καμία δυσαρέσκεια για τις χιλιάδες νεαρών που καταφθάνουν εκεί από την Μπουρκίνα Φάσο, τον Νίγηρα, το Μάλι και το Καμερούν, με σκοπό να αποκτήσουν νέα πατρίδα. Και νέα ελπίδα...Η προτίμηση των μάνατζερ -αλλά και των επιτήδειων- σε Γκάνα και Ακτή Ελεφαντοστού οδηγεί υπεράριθμους «γείτονες» να ζητήσουν εκεί διαβατήρια για να παίξουν στις εθνικές ομάδες τους και φυσικά να βαδίσουν το μονοπάτι μέχρι την Ευρώπη. Υπολογίζεται πως το 1/4 των παιδιών που καταλήγουν στις ακαδημίες της Ακρα είναι μετανάστες που πληρώνουν $100 για ένα (πλαστό(IMG:style_emoticons/default/wink.gif) διαβατήριο. Ποσό ευτελές ακόμη και για κοινούς θνητούς, αλλά υπέρογκο για το 35% του πληθυσμού της Γκάνας,που ζει με ένα δολάριο την ημέρα 8-2-2008Σαφάρι ταλέντωνΓια τους σκάουτερ το Κύπελλο Εθνών Αφρικής είναι η «βιτρίνα» της πιο φτηνής ποδοσφαιρικής αγοράς. Στη σημερινή πρεμιέρα της διοργάνωσης, υποψήφιοι αγοραστές και πρόθυμοι μεσάζοντες θα είναι εκεί για να τσεκάρουν το καλό «εμπόρευμα»...ΕΙΚΟΝΕΣΤα κλειστά παραθυρόφυλλα των νοικοκυριών της Ακρα κρατούν μακριά από τα φτωχικά δωμάτια τη σκόνη των δρόμων και περιορίζουν για λίγο την αφόρητη ζέστη. Οι μπόμπιρες κάθε οικογένειας, όμως, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γκάνας προτιμούν τα παράθυρα ορθάνοιχτα από την αυγή. Μια τεράστια διαφημιστική αφίσα του Μικαέλ Εσιέν, πάνω από το λιμάνι, τους ξυπνάει κάθε πρωί με όνειρα. Να γίνουν σαν εκείνον και να μεταμορφωθούν σε «πρίγκιπες». Οπως περίπου είναι για τους συμπατριώτες τους ο σταρ της Τσέλσι...Από νωρίς χαζεύουν το πόστερ, στο οποίο ο Εσιέν καλεί τους Γκανέζους να κρατούν καθαρή τη χώρα, εν όψει του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής που διοργανώνει η πατρίδα τους από σήμερα έως τις 10 Φεβρουαρίου. Τη γιορτή του αφρικανικού ποδοσφαίρου, που, πάντως, εσχάτως αποδείχθηκε ότι αποτελεί κάτι σαν τη «βιτρίνα» ενός εξευγενισμένου δουλεμπορίου. Ενός στυγνού σκλαβοπάζαρου, που εκμεταλλεύεται τις φιλοδοξίες των κατοίκων όλης της ηπείρου.Οι ανυποψίαστοι πιτσιρικάδες και οι φαμίλιες τους συναινούν σχεδόν αμέριμνα και απονήρευτα. Καθώς δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν πως μπορεί στα ιδρωμένα κορμιά των κανακάρηδών τους να μην κρέμονται αλυσίδες, αλλά το «παιδομάζωμα» μοιάζει με τη νέα μάστιγα που όχι μόνο απειλεί την Παγκόσμια Ομοσπονδία, αλλά εξελίχθηκε σε ένα κοινωνικό φαινόμενο. Ή καλύτερα, βραχνά, με ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Γιατί όσοι δεν καταφέρουν να «επιζήσουν» αγωνιστικά στο ταξίδι τους στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, καταλήγουν να πουλάνε τσάντες στις αγορές τους και να κοιμούνται σε παγκάκια. Εστω και αν οι -ηθικοί αυτουργοί, στις περισσότερες περιπτώσεις- συγγενείς τους νομίζουν πως εκείνοι κάνουν καριέρα.Το δουλεμπόριο του παρελθόντος στη «μαύρη ήπειρο» αφορούσε τους ίδιους τους κατοίκους της. Του παρόντος, εκείνους που «στρατεύονται» με τη βία και δίχως κανένα δικαίωμα, για την εξόρυξη διαμαντιών στη Σιέρα Λεόνε. Η διαδικασία του μέλλοντος, ωστόσο, μάλλον είναι κάτι και απ τα δύο...Τα «ακατέργαστα διαμάντια» -όπως συνηθίσαμε να λέμε στην αθλητική διάλεκτο- που κρύβονται στις φτωχογειτονιές της Γκάνας και των γειτονικών χωρών. Παιδιά που δεν ξεπερνούν τα 9 ή 10 χρόνια μπολιάζονται με όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Πατεράδες που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε αγνώστου ταυτότητος και προέλευσης προπονητές, προτιμώντας να τα στείλουν σε παράνομες ακαδημίες αντί στο σχολείο.Το πτυχίο της νεότερης κοινωνίας στην Γκάνα, βλέπετε, θεωρείται αρχικά ένα ζευγάρι παπούτσια για ξυπόλητα πιτσιρίκια, που κλωτσούν αυτοσχέδιες μπάλες από κουρέλια στις αλάνες, και στη συνέχεια ένα διαβατήριο και ένα εισιτήριο για τη Δύση. Μόνο στην Ακρα λειτουργούν περισσότερες από 500 ακαδημίες χωρίς άδεια. Χιλιάδες ακόμη λέγεται πως έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε όλη τη χώρα, με «ειδικούς» που δεν μπορούν να αποδείξουν τα διαπιστευτήριά τους. Είναι αυτοί που, παρά το αγοραίο του όρου, στην πραγματικότητα παραμυθιάζουν γονείς, οι οποίοι στην κυριολεξία σπαταλούν όλες τις οικονομίες τους για να μπορέσουν τα παιδιά τους να εγγραφούν και να αποκτήσουν μάλλον περισσή ελπίδα, παρά γνώση και ικανότητες.Συνήθως, σε σχολές που δεν διαθέτουν υλικοτεχνικές υποδομές. Ούτε εγκαταστάσεις ούτε καν γήπεδα! Με μοναδική πολυτέλεια την παροχή αξιοζήλευτου και σπάνιου, για τα γκανέζικα σπίτια, πρωινού, αφήνουν τους νεαρούς να κλωτσούν μια μπάλα σε χωμάτινες επιφάνειες χωρίς γκολπόστ. Με τσουβάλια άμμου αντί για δοκάρια, αλλά και διαχωριστικές γραμμές που στη μία πλευρά έχουν τη θάλασσα και στην άλλη σιδηροδρομικές γραμμές.Η σημερινή «απόβαση» εκατοντάδων μάνατζερ στην Γκάνα, για τους αγώνες του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής, είναι η «πασαρέλα» της υπόθεσης. Είναι η νόμιμη πλευρά σε μια χώρα που έχει «κλέψει» εσχάτως τα πρωτεία από τη Λατινική Αμερική, στην εξαγωγή ταλέντων. Η διοργάνωση που κάποιοι αδίστακτοι (θέλουν να) παρουσιάζουν για να «προσηλυτίσουν» όσους περισσότερους μπορούν.Οι σταρ των κορυφαίων ομάδων του Champions League, όπως ο Εσιέν και ο Ντρογκμπά της Τσέλσι ή ο Ετό της Μπαρτσελόνα, είναι τα «μοντέλα» των κυνηγών ονείρων. Που σπάνια δεν εξελίσσονται σε προσωπικούς εφιάλτες. Ο «μπαξές» του αστείρευτου ταλέντου και η επιτυχία των Αφρικανών ποδοσφαιριστών έχει δημιουργήσει τέτοιο «ρεύμα», που σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Guardian, μια (νόμιμη) ακαδημία του Κατάρ είχε 750.000 αιτήσεις τον χρόνο από Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού, Κένυα και Νιγηρία, για να καλύψει μόλις 23 θέσεις!Γι' αυτό είναι αρκετές οι περιπτώσεις που γονείς δεν διστάζουν να πουλήσουν και τα σπίτια τους για να εξοφλήσουν τα δίδακτρα σε ακαδημίες που φέρουν βιβλικά ονόματα, όπως «Γιοι του Μωυσή» ή «Λατρεμένοι του Ιησού»! Στην ουσία, οι σύγχρονοι λαθρέμποροι αγοράζουν τα παιδιά από τις οικογένειές τους, αφού πρώτα εξασφαλίσουν ένα μερίδιο μέχρι της τάξεως του 50% από πιθανή μεταπώλησή τους σε ευρωπαϊκή ομάδα! Ελπίζοντας πως ακόμη και ελάχιστες επιτυχίες σε περιόδους εξαμήνου μπορούν να διατηρήσουν τις «επιχειρήσεις» τους. Οι οποίες, βέβαια, κάθε άλλο παρά φυτοζωούν.Η νέα αγορά του παγκόσμιου ποδοσφαίρου επιβεβαιώνει ολοένα και πιο συχνά τη δύναμή της. Οχι μόνο από τα τωρινά κατορθώματα των «πρεσβευτών» της σε σπουδαίες ομάδες, αλλά και από την τάση που έχει δημιουργηθεί προς την Αφρική. Πριν από μερικές ημέρες, άλλωστε, ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιάννης Βαρδινογιάννης, στο διοικητικό συμβούλιο της Σούπερ Λίγκας υπενθύμισε την εισήγηση στην πολιτεία, για προσωρινή εξομοίωση των Αφρικανών με τους κοινοτικούς παίκτες. Κάτι που έχει ήδη ψηφιστεί στην Ισπανία, μετά τη Συνθήκη του Κοτόνου, σύμφωνα με την οποία, Αφρικανοί από χώρες νότια της Σαχάρας, δεν λογίζονται σαν ξένοι.Την ίδια ώρα, ο εκκεντρικός κύριος Ντμίτρι Σέλουκ, ατζέντης του άλλοτε μέσου του Ολυμπιακού και νυν της Μπαρτσελόνα, Γιάγια Τουρέ, δεν... χάνει ώρα αναζητώντας το νέο κελεπούρι του στην περιοχή. Πολλοί σύλλογοι έχουν ειδικά εντεταλμένους εκπροσώπους στην Αφρική, με σκοπό να ανακαλύπτουν κάθε νέο «λαβράκι». Και όσο και αν οι ομάδες διαμαρτύρονται για τις ημερομηνίες του Κυπέλλου Εθνών (κάθε δύο χρόνια μέσα στον ευρωπαϊκό χειμώνα), η FIFA δεν φαίνεται να έχει σκοπό να αλλάξει κάτι. Παρά την περσινή κατηγορία του προέδρου της, Ζεπ Μπλάτερ, που χαρακτήρισε τους συλλόγους «ασεβείς, που προχωρούν σε οικονομικό και κοινωνικό ρατσισμό και βιασμό»!Περίπου 40 ποδοσφαιριστές ομάδων της αγγλικής Premiership βρίσκονται ήδη στην Γκάνα για το τουρνουά. Τα «καμουφλαρισμένα» και διπλωματικά παράπονα, όμως, σβήνουν από επίσημα έγγραφα ή καταγγελίες, όταν πρόκειται για τους επίδοξους νέους σταρ. Οι ολλανδικές ομάδες του Αγιαξ και της Φέγενορντ, όπως και οι γαλλικές Παρί Σεν Ζερμέν και Μονακό, έχουν δικές τους ακαδημίες στην Γκάνα! Προσπαθώντας, ωστόσο, να συνδυάσουν τα σπορ με μαθήματα. Οι Βρετανοί δεν έχουν εγκατασταθεί ακόμη εκεί, ωστόσο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει αγοράσει μετοχές της Fortune (=«τύχη», όνομα και πράγμα) FC, ομάδας Β' κατηγορίας της Νοτίου Αφρικής! Οι αγγλικές ακαδημίες στις γειτονικές χώρες δεν φαίνεται να είναι μακρινή πραγματικότητα. Αλλωστε, ο πειρασμός είναι μεγάλος. Ενας μόνο παίκτης, κατά το κοινώς λεγόμενο, να «τους βγαίνει» κάθε πέντε χρόνια και τα λειτουργικά έξοδα καλύπτονται πλήρως...Η πλευρά των ομάδων, πάντως, που υπογράφουν με τους κορυφαίους Αφρικανούς παίκτες, είναι το φωτεινότερο σημείο των ονείρων που έχουν οι νεαροί στις γειτονιές της Ακρα. Καθώς, αν και ο Τόνι Μπαφόε, πρώην αρχηγός της Εθνικής Γκάνας, παραδέχεται πως «η διακίνηση παικτών μοιάζει με δουλεμπόριο και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε!», οι παράνομες ακαδημίες αυξάνονται. Προωθώντας παίκτες οι οποίοι πασχίζουν να γίνουν πρώτα λαθρομετανάστες και να φτάσουν στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας, έναντι ακόμη και $3.000(!), με βάρκες μέχρι τις Κανάριους Νήσους και από εκεί στην ισπανική ενδοχώρα ή όπου αλλού θεωρούν πως τους πηγαίνει η μοίρα.Πριν από μερικές εβδομάδες, σε ένα πλοίο στην παραλία Λα Τεχίτα της Τενερίφης, βρέθηκαν 130 Αφρικανοί, σχεδόν όλοι με υποθερμία, εκ των οποίων οι 15 ήταν νεαροί που πιθανότατα σκόπευαν να δοκιμαστούν στη Μαρσέιγ ή σε ομάδες της Μαδρίτης. Δυστυχώς, οι περισσότεροι από αυτούς, όταν δεν βρουν συμβόλαιο, αντί να τρέχουν με μια μπάλα στα πόδια, αποφεύγοντας αντιπάλους, λαχανιάζουν για να ξεφύγουν από τις τοπικές αστυνομίες, στις πόλεις που αναγκάζονται να μείνουν άστεγοι και να πουλάνε μικροπράγματα στις αγορές. Η να γίνονται εγκληματίες, εμπλεκόμενοι σε ληστείες ή διακίνηση ναρκωτικών...Παραδείγματα, πάντως, που δεν αποτρέπουν τις «διεκδικήσεις» των νεαρών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του δωδεκάχρονου Ντάνιελ, που φοιτά στην ακαδημία Jay Gyemie και έχει υπογράψει συμβόλαιο, το οποίο αναφέρει ξεκάθαρα πως κάποιος Αϊζακ Αλότι θα λάβει το 50% της παρθενικής επαγγελματικής συμφωνίας του! Ομως ο ίδιος ο πιτσιρικάς επιμένει για τον «μέντορά» ότι «θα με βοηθήσει να παίξω στη Γαλλία και τότε θα αγοράσω εκεί ένα σπίτι στη μητέρα μου».Παρόμοιες ελπίδες τρέφουν εκατοντάδες παίκτες, που κάποια στιγμή βιώνουν την εμπειρία της αποτυχίας και τελικά εξελίσσονται σε... μικροπωλητές. Βεβαίως, αποδεικνύεται πως καμία δουλειά δεν είναι γι αυτούς ντροπή... Διότι, ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως κατάληξης της περιπέτειάς τους, στις πατρίδες τους θεωρούνται ήρωες. Είτε έγιναν διάσημοι στα γήπεδα των κορυφαίων πρωταθλημάτων είτε παρέμειναν άσημοι στα σοκάκια του Παρισιού και της Βαρκελώνης. Και ντρέπονταν μονάχα να παραδεχθούν στις οικογένειές τους πως απέτυχαν.Διαβατήριο στο όνειροΤο καλοκαίρι του 1995 η παρέα της Εθνικής Εφήβων μπάσκετ κατακτούσε τον κόσμο (και το Μουντομπάσκετ της Αθήνας), φωνάζοντας ειρωνικά «πού είναι οι Γιούγκοι;», για το κύμα των Σέρβων που εξασφάλιζαν την ελληνική υπηκοότητα. Στην Γκάνα, πάντως, δεν υπάρχει καμία δυσαρέσκεια για τις χιλιάδες νεαρών που καταφθάνουν εκεί από την Μπουρκίνα Φάσο, τον Νίγηρα, το Μάλι και το Καμερούν, με σκοπό να αποκτήσουν νέα πατρίδα. Και νέα ελπίδα...Η προτίμηση των μάνατζερ -αλλά και των επιτήδειων- σε Γκάνα και Ακτή Ελεφαντοστού οδηγεί υπεράριθμους «γείτονες» να ζητήσουν εκεί διαβατήρια για να παίξουν στις εθνικές ομάδες τους και φυσικά να βαδίσουν το μονοπάτι μέχρι την Ευρώπη. Υπολογίζεται πως το 1/4 των παιδιών που καταλήγουν στις ακαδημίες της Ακρα είναι μετανάστες που πληρώνουν $100 για ένα (πλαστό) διαβατήριο. Ποσό ευτελές ακόμη και για κοινούς θνητούς, αλλά υπέρογκο για το 35% του πληθυσμού της Γκάνας,που ζει με ένα δολάριο την ημέρα