Τετάρτη 9 Ιουλίου 2008
Ένα ποδήλατο στον τοίχο
Ένα παλιό ποδήλατο αφημένο στον τοίχο μιάς παλιάς ξύλινης πόρτας. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Γιάννη του Γιαννακόπουλου στον τοίχο του 7ου ορόφου στο κτήριο των Γιατρών του Κόσμου, όποτε τη χάζευα περιμένοντας το ασανσέρ, μου φερνε στο νού και σιγοσφύριζα την ‘’ποδηλάτισσα’’ του Ελύτη
‘’… Την είδα να περνά πάνω
απ' τα κύματα, την άλλη μέρα
πάνω από τα μνήματα.
Την τρίτη νύχτωσ' έχασα
τ' αχνάρια της, στους ουρανούς
άναψαν τα φανάρια της...’’
Ολο και κατι μου θύμιζε αλλά δεν ήξερα τι.
Μέχρι τις προάλλες. Που μπαίνοντας στην Οργάνωση, είδα ακουμπισμένο στον τοίχο της εισόδου ένα άλλο ποδήλατο. Αυτό της ποδηλάτισσας των Γιατρών. Και έγινε η αφορμή ξαφνικά να θυμηθώ.
Την ιστορία ενός ποδήλατου αφημένου ένα βράδυ του Ιουλίου στον τοίχο μιας παλιάς ξύλινης πόρτας στο Rosario της Αργεντινής, μοιράζομαι σήμερα μαζί σας.
Και (ακολουθώντας το link) στο πικάπ της Σαπφούς ακούστε τη σπουδαία Αργεντίνα Mercedes Sosa να τραγουδάει το ‘’duerme negrito’’, ένα παλιό νανούρισμα των σκλάβων ιθαγενών της Βενεζουέλας.
Αφιερωμένο στην γιαγιά –πλέον- Ηρώ για να το λεέι με την κιθάρα της.
Καλή ακρόαση
Νικήτας
Ένα ποδήλατο στον τοίχο
‘’…Me cuidaste /seguiste de largo / Dos cuardas más adelante /tu bicicleta /atada a un viejo árbol. / Debajo del asiento /se asomaba una bandera. / ¿puede no haber banderas? – pensé…’’ Fernando Traverso
‘’…Με προστάτεψες. / Συνέχισες το δρόμο σου /Δυο τετράγωνα πιο κει /το ποδήλατο σου δεμένο σ’ ένα γέρικο δέντρο /Κάτω από τη σέλα διακρινόταν μια σημαία / “Γίνεται να μην υπάρχουν σημαίες;” – σκέφτηκα...’’
Η συλλογική μνήμη δεν βρίσκεται μόνο σε τόπους όπου γίνεται αντικείμενο διερεύνησης και συντήρησης: σε μουσεία, σε αρχεία η βιβλιοθήκες.
Δεν υπάρχει μόνο σε μπροσούρες και συνθήματα, δεν περιγράφεται μόνο μέσα από ιστορίες και διηγήσεις.
Χτίζεται καθημερινά. Στους χώρους. Στους δρόμους αυτών που αγωνίζονται. Εκεί καθρεφτίζεται η σχέση μιας κοινωνίας με το παρελθόν της, με αυτό που η ίδια ορίζει ως «ρίζες» και ως «κληρονομιά» της.
Όπως εκεί.
Στην Plaza de Mayo στο Buenos Aires , όπου η Azucena Villaflor , η Berta Braverman, η Haydée García Buelas, , η María Mercedes Gard, και οι άλλες μητέρες των αγνοούμενων με τα άσπρα μαντήλια για 28 χρόνια, κάθε Πέμπτη στις 3.30 το μεσημέρι, περπατούν, άλλοτε σιωπηλές και άλλοτε όχι, με το ίδιο πάντα σύνθημα: Ούτε λήθη ούτε συγχώρεση!
Όπως στη συνοικία La Plata όπου το τραγούδι του Rogelio Botanz, θυμίζει 30 χρόνια μετά, τη ‘’νύχτα των μολυβιών’’, τη σύλληψη, τον βασανισμό και την εξόντωση των μαθητών που διαδήλωναν ζητώντας δωρέαν είσοδο στα λεωφορεία.
Οπως στην εκκλησία της Santa Cruz , στο San Cristóbal που τα αναμμένα κεριά στην είσοδο δίπλα στην εικόνα της Παναγίας δεν αφήνουν να ξεχαστούν η Léonie Duquet και η Alice Domon, οι 2 Γαλλίδες καλόγριες που πλήρωσαν με τη ζωή τους τα κηρύγματα για τους αγνοούμενους.
Όπως στη γέφυρα Pueyrredón. Οπου εδώ και περίπου 3 χρόνια, σε μια τεράστια τοιχογραφία ο, Maximiliano Kosteki και ο Darío Santillán (νεκροί piqueteros από σφαίρες της αστυνομίας στο κλείσιμο της γέφυρας στις 26-7-2002) συναντιούνται με τους συντρόφους τους, κάθε μήνα την ίδια μέρα, ζητώντας την καταδίκη των δολοφόνων.
Αυτή είναι ακόμα μία ιστορία της μνήμης ενάντια στη λήθη.
Η πρώτη της σελίδα γράφτηκε στα χρόνια της δικτατορίας του Βιντέλα (1976-1983) και οι επόμενες τα τελευταία χρόνια, όταν στους τοίχους της πόλης του Ροσάριο εμφανίστηκε για πρώτη φορά ένα ποδήλατο.
Ο ποιητής και ζωγράφος Fernando Traverso, αποτύπωσε μια νύχτα σ’ έναν τοίχο, σχεδόν απαρατήρητος, το πρώτο του ποδήλατο. Ήθελε στο φως της επόμενης ημέρας οι περαστικοί να σταθούν για λίγο στη νέα εικόνα μιας συνηθισμένης διαδρομής.
Στα χρόνια της δικτατορίας, σε μια “παράνομη” συνάντηση που δεν έγινε ποτέ, ο Fernando Traverso μέλος τότε μιας αντιδικτακτορικής φοιτητικής οργάνωσης, περιμένει τον σύντροφο με τον ποδήλατο, αλλά αυτός τον βλέπει από μακριά και τον προσπερνά. Τον αγνοεί γιατί θέλει να τον προστατέψει, καθώς είναι σίγουρος ότι τον παρακολουθούν. Λίγα μέτρα πιο πέρα θα βρεθεί εγκαταλειμμένο το ποδήλατο του και από τότε ο σύντροφος είναι αγνοούμενος.
Κάπως έτσι αρχίζει η ιστορία των ποδηλάτων. Από εκείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα τα ποδήλατα ταξιδεύουν σε διαφορετικές γειτονιές του Ροσάριο, γιατί ο Traverso θέλησε να ζωγραφίσει 350, όσοι και οι αγνοούμενοι του Ροσάριο στα χρόνια της δικτατορίας.
Ο ίδιος σημειώνει: «Δεν είχα πρόθεση να κάνω τέχνη στην πόλη. Ήταν κάτι που προέκυψε σιγά σιγά. Δούλευα ζωγραφίζοντας ποδήλατα από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 κι αυτά με οδήγησαν στο “να τα τοποθετήσω στην πόλη”. Καθώς τα αποτύπωνα σε τοίχους και γωνιές ανακάλυπτα σιγά σιγά ότι αυτές οι εικόνες-παρουσίες γεννούσαν διαφορετικές ιστορίες και ερωτηματικά σε καθέναν απ’ αυτούς που τις έβλεπε: “ποιος άφησε εδώ αυτό το ποδήλατο;”, “σε ποιον ανήκει;”, “τι σταμάτησε την πορεία του;”, “ποιον περιμένει εδώ σταματημένο;”. Τα ερωτηματικά, η έκπληξη, το ενδιαφέρον, ως και η ανάγκη να σβηστεί το αποτύπωμα από κείνη τη γωνιά είναι μερικές από τις αντιδράσεις που συνοδεύουν τη ματιά του περαστικού».
Τα ποδήλατα διατρέχουν πλέον σχεδόν όλη την πόλη του Ροσάριο. Αποτυπώνονται στους τοίχους κτιρίων που κάποτε ήταν κρατητήρια και χώροι βασανιστηρίων, μπροστά σε σχολεία, σε εγκαταλειμμένα εργοστάσια για να θυμίζουν αυτό που οι Μάννες της Plaza de Mayo συνηθίζουν να λένε και να γράφουν στα κείμενα τους: «Τα παιδιά μας δεν θα πεθάνουν ποτέ, θα είναι εκεί όπου υπάρχει έστω και ένας άντρας, μια γυναίκα, ένα παιδί που πολεμά την αδικία».
Τον Απρίλη του 2004, ο Fernando Traverso συνέχισε την ιστορία των ποδηλάτων στο ‘’Museo de Bellas Artes Juan B. Castagnino’’ του Ροσάριο.
Ήθελε να μετασχηματίσει αυτές τις 350 φιγούρες, που εδώ και τρία χρόνια ζωγράφιζε στην πόλη, σε “σημαίες”, δίνοντάς τους έτσι ένα καταφύγιο. Ζήτησε ένα κομμάτι ύφασμα, ένα πανί με δική του ιστορία, όπως τα μαντήλια των μητέρων των αγνοούμενων, για να προσθέσει σε αυτό μιαν ακόμα, αυτή τη φορά συλλογική ιστορία. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του. Όλες αυτές οι σημαίες με τα ποδήλατα που τώρα καθεμιά έχει δυο νούμερα, το πρώτο για να δείχνει τη σειρά που αποτυπώθηκε και το δεύτερο πάντα σταθερό 350, παρέμειναν στους τοίχους του μουσείου για μερικούς μήνες (σίγουρα μια πολύ παράξενη έκθεση) και στη συνέχεια βγήκαν στους δρόμους σε μια μεγάλη πορεία που κάλεσε ο ίδιος ο Traverso. Απ’ την πορεία καθένας έφευγε με το “ποδήλατο του”, που τώρα έπρεπε να του δώσει καταφύγιο σε μια γωνιά του σπιτιού ή οπουδήποτε θεωρούσε ο καθένας δικό του χώρο.
Και τα ποδήλατα γεννούν συνεχώς ιστορίες. Για μια ακόμα φορά η τέχνη, αυτή που αφήνει τα μουσεία, βγαίνει στους δρόμους και μπαίνει στους προσωπικούς μας χώρους, καταφέρνει να φωτίσει τη λήθη.
Στους τοίχους της πόλης, εκεί που βρίσκονται τα ποδήλατα, έχουν προστεθεί σήμερα κι άλλες φωνές. Δυο ανοιχτές παλάμες στον τοίχο, συνθήματα όπως το «να αγωνίζεσαι δεν είναι έγκλημα» ή οι φωνές εκείνων που ζητάνε ένα ακόμα ποδήλατο για αυτούς που χάθηκαν στα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2001 (9 ήταν οι νεκροί των κινητοποιήσεων), αλλά και για αυτούς που συνεχίζουν να αγωνίζονται.
Ο Fernando Traverso είναι πια συνηθισμένος να τον ψάχνουν για να αποτυπώσει ένα ποδήλατο κάπου ή για να του δώσουν μια φωτογραφία. Εδώ και μερικά χρόνια με τη Marita Prieto και τον Daniel Perosio δημιούργησαν το grupo En Trámite « μια ομάδα χωρίς τέλος που γεννά ιδέες ανοιχτές στην εξέλιξη, μια διαδικασία που προχωράει και κανένας δεν θέλει να βάλει την τελική σφραγίδα». Μια ομάδα που μέσα από το συμβολικό επιχειρεί να ανακτήσει ένα κομμάτι της Ιστορίας με αφετηρία το σήμερα και ταυτόχρονα να αποδείξει ότι η επιστροφή στο παρελθόν δεν σημαίνει απαραίτητα πόνο. Άνοιξε, στην Αργεντινή, ένα διαφορετικό δρόμο στη μνήμη, έτσι ώστε να μην γίνει η λήθη ο τελευταίος θρίαμβος του καταπιεστή.
Δεν είναι μόνο μνήμη οι αγνοούμενοι, είναι ζωή ανοιχτή και δρόμος που συνεχίζεται. Λένε πως είναι ένα μόνο ποδήλατο που γυρνά από γωνιά σε γωνιά ψάχνοντας τους αγαπημένους νεκρούς, αναζητώντας δικαιοσύνη. Όπως και να το ονομάσει κανείς, τούτη είναι η ιστορία των ποδηλάτων που γράφτηκε και διαβάζεται από αυτούς που ακόμα κατεβαίνουν στους δρόμους.
‘’…puede no haber banderas? – pensé / seguro que la enarbolaste / antes de tocar el agua, / o la llevaste a otras tierras y de tanto / en tanto la dempolvás / o la encontro tu vieja / y se fue de ronda con ella…’’
“…Γίνεται να μην υπάρχουν σημαίες;” – σκέφτηκα. / Σίγουρα την σήκωσες ψηλά πριν αγγίξεις το νερό / ή την πήρες μαζί σου σε άλλα χώματα / και κάθε τόσο την ξεσκονίζεις / ή τη βρήκε η μάνα σου και με αυτήν πήγε βόλτα…’’ Fernando Traverso
Κυριακή 6 Ιουλίου 2008
Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008
Πέμπτη 3 Ιουλίου 2008
Τετάρτη 2 Ιουλίου 2008
THE RIGHT LIVELIHOOD AWARDS 1988. Acceptance Speech by Inge Kemp Genefke Medical Director RCT December 9th, 1988
NOT THE TORTURER WILL SCARE ME, OR THE BODY'S FINAL FALL, NOT THE BARRELS OF DEATH'S RIFLES OR THE SHADOWS ON THE WALL, NOT THE NIGHT WHEN TO THE GROUND THE LAST, DIM STAR OF PAIN IS HURLED, BUT THE BLIND INDIFFERENCE OF THE MERCILESS,UNFEELING WORLD.
Ladies and Gentlemen,This poem was written by the Danish poet Halfdan Rasmussen and translated by the Danish poet Elsa Gress.That is what scares the torture victims: The blind indifference of the world. They themselves have not shown blind indifference. That was the reason why they weretortured. The victims whom we know as strong persons, courageous persons indeed not torture victims but what they themselves want to be called: Torture survivors. Strong and courageous that was why they were tortured.Today they are honoured by you. With this distinguished award, the Right Livelihood Honorary Award, the Alternative Nobel Prize, you show them respect, you show them dignity. No one deserves it more than they do, no one needs it more profoundly than they do. You recognize their sufferings.At the same time you show the highest degree of disgust and dislike of the regimes in the world who expose their citizens towards the most hideous, the most atrocious: Torture, and towards those who exercise it.The value of your support towards the victims of torture is immeasurable. And on behalf of the torture survivors I thank you.Why should torture survivors be helped? Why should we help torture survivors? I will answer these two questions.1) Why should torture survivors be helped?Because they need it. Because their body and mind have suffered atrociously, unbearably, unspeakably. Because torture is the worst, the most hideous thing on earth. Torture is not just hanging for many, many hours by the arms or by the legs, it is not just phalanges, it is not just to have electrodes placed on different parts on the body. It is not just that a person is burnt with cigarettes or with iron bars, is hit and kicked all over, or is tormented until being unconscious.No, torture is far worse, and it is something which is difficult for us to imagine. Torture is mainly of psychological character. This means that a person is forced to witness the torture of a child or a spouse, of a sister or brother, father or mother, to have to watch helplessly and to have to listen to their screams and crying, and their appeals to stop the torture - and you can do nothing.This is the worst form of torture. It creates great suffering - and, of course, the torturers know it, and they use it.Today we know that the most essential purpose of torture is not to gather information and evidence, no, the most essential purpose is the most evil in the world: to break down a personality, to destroy an identity, you could call it: to kill a soul. And to use it is worse than murder.When a human being has been exposed to torture, of course they have problems afterwards. Psychological problems and physical problems. Their sufferings are feelings of a changed personality, anxiety, depression, sleep disturbances with nightmares where they over and again relive their torture. They are fatigued, have headaches, sexual problems, concentration and memory disturbances. They feel totally isolated without self esteem, they have lost confidence in themselves and in the rest of the world.It is imperative for me to stress the point that we at the RCT consider these problems to be normal reactions from normal human beings reactions at something extremely abnormal perverted: Torture. We do not consider the torture survivors to be patients. On the contrary, we consider them to be what they are. I already mentioned it in the beginning of this speech: Strong, courageous persons exposed to torture, because they were working and fighting for what they believed in.Well, that was the answer to the question why should torture survivors be helped.2) Why should we help torture survivors?This question I want to answer with words from the Danish poet, Elsa Gress. Elsa Cress quotes another Danish poet, Karen Blixen, (whom you will know from some of her most famous books "Out of Africa", and "Babette's feast", which both have been filmed). Karen Blixen was once asked why she had protested against the Kenyan whites' maltreatment of the natives, when in Africa, and she answered without hesitation: I have done that and will do it again, primarily for my own sake!Elsa Gress continues there is a truth we can and must use today in her words and actions, because: to tolerate without interference, the injustice and maltreatment of the strong towards the helpless minimize ones own humanity and is an intolerable loss for the person that is I, as well as for the species to which I belong. Therefore, Elsa Grass goes on, we should support torture victims with all our will and capacity - for our own sake, as well as for their sake.There is one more answer to these two questions, why torture survivors should be helped and why we should do it:We must do it because we can do it. Today we know that we can help the victims. Personally, I think it is a miracle, that people who have been through sufferings worse than hell, can be helped. But thanks to the work already done, thanks to our research, thanks to our courageous colleagues in the Third World countries with whom we are working together, we know that today survivors of torture can be helped to regain their health and strength.But is it enough just to help? At the RCT we find there are preventive methods in helping survivors of torture. Because in helping them we take the weapon from their torturers. The aim of the torturers were destruction of other human beings. And we have proved that they have not succeeded.But there is another very important method of prevention. This goes for the medical profession. It is a sad fact, that there are many doctors who act as doctor torturers. We know that today there are more doctors, military doctors, taking part in the torture actions than there are medical and health professionals like us who help victims of torture. We know that present day torture could not be performed on such a scale as it is today, without the complicity of the medical profession.Thanks to courageous colleagues in medical associations in Uruguay and Chile. Thanks to courageous colleagues around the world living under very difficult conditions, under threat of being torture victims themselves. We have now commenced international work aimed at our colleagues who act as torturers. I wish to mention some of the names of our very courageous colleagues: Dr. Francisco Rivas from Chile. Dr. Gregorio Martirena from Uruguay. Dr. Diana Kordon from Argentina. Dr. Mahboob Mehdi from Pakistan. Dr. June Lopez from the Philippines and the psychologist Elizabeth Marcelino from the Philippines.There are many more people who should be mentioned. Together with these colleagues and the medical associations in Denmark, Sweden, Norway, the Nordic Medical Associations, but also medical associations in the United Kingdom, the Netherlands etc., we are now working internationally with the aim of exterminating doctor torturers from all medical associations in the world.In poetry, the meaning of truth of life, wisdom of life most often is explained in a much clearer, more beautiful and more profound way than I can do it.Therefore, I want to end my speech with a poem by a Norwegian poet, Arnulf Overland, translated by the Danish poet Elsa Gress and quoted here in the Swedish Parliament.
YOU MUST NOT SIT IN YOUR COZY PAD,SAYING: "THOSE POOR PEOPLE, HOW VERY SAD" YOU MUST NOT BEAR WITH SUCH CALM OF MIND THE INJUSTICE THAT DOESN'T YOUR OWN SELF FIND.WITH MY DYING BREATH I SHALL RISE AND CRY.YOU ARE NOT ALLOWED TO FORGET AND WALK BY.I want to express my most heartfelt gratitude for the Right Livelihood Award because you did not forget and you did not walk by, the survivors of torture.
26 Iουνίου. Παγκόσμια ημέρα κατά των βασανιστηρίων.
Η συζήτηση για τα βασανιστήρια και την ιατρική ευθύνη πρωτοξεκίνησε πριν αρκετό καιρό με τη φίλη και συμφοιτήτρια ψυχίατρο Φανή Καρρά. Με αφορμή μια διάλεξη της Μαρίας Πίνου Καλλή, υπεύθυνης του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Βασανιστηρίων συνεχίσαμε τη κουβέντα και αποφασίσαμε να το ψάξουμε. Πως καταγράφεται ιστορικά η παρουσία των γιατρών στα βασανιστήρια?
Ανάσα ζωής για τον κρατούμενο, το τελευταίο καταφύγιο του βασανισμένου, η μήπως συνειδητοί βασανιστές.
Λυπάμαι που το λέω άλλα όσο περισσότερο ψάχνω τόσο περισσότερους , άγγελους του θανάτου συναντώ. Θα μοιραστώ μαζί σας τις επόμενες εβδομάδες κάποιες από αυτές τις σκοτεινές ιστορίες.
Η Ηρώ Βαρσαμή, θετική και αισιόδοξη όπως πάντα, με βόηθησε να εστιάσω στη φωτεινή πλευρά της υπόθεσης . Τους γιατρούς υπερασπιστές. Και με κατεύθυνε να μάθω περισσότερα για μια πολύ σημαντική αγωνίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εξαιτίας της μιλάμε σήμερα για συνθήκες κατά των βασανιστηρίων.
Τη Δανέζα ψυχολόγο της Διεθνούς Αμνηστίας Ινγκε Γενέφκε, ιδρύτρια του Διεθνούς Κέντρου Αποκαταστάσης Θυμάτων Βασανιστηρίων που από το 1973 ξεκινά τον αγώνα ενάντια στον ανθρώπινο εξευτελισμό.
Σας αφήνουμε να τη γνωρίσετε μέσα από την θαυμάσια συνεντευξή της στον Ελεύθερο Τύπο και τον Δημήτρη Μαρίτσα με αφορμή την διεθνή ημέρα κατά των βασανιστηρίων στις 26 Ιουνίου καθώς και από την υπέροχη ομιλία της , και εν πολλοίς προφητική , στην απονομή του THE RIGHT LIVELIHOOD AWARDS τον Δεκέμβριο του 1988.
Επίσης δείτε ξανά το συγκλονιστικό spot της Διεθνούς Αμνηστίας για τη νέα αμερικανική μέθοδο βασανισμού το waterboard.
Καλή ανάγνωση
Νικήτας Κανάκης
Υ.Γ. Να μην ρωτήσω μάλλον καλύτερα το γραφείο τύπου των Γιατρών του Κόσμου αν είχε υπόψη του την διεθνή ημέρα κατά των βασανιστηρίων.
«Τα βασανιστήρια προκύπτουν από την επιθυμία για εξουσία»
...«Τη δεκαετία του ’70 δεν υπήρχε ίχνος ιατρικής βιβλιογραφίας σχετικά με τα βασανιστήρια», θυμάται. «Κανένας δεν ήταν σε θέση να αποδείξει ότι είχε υποστεί βασανισμό. Ο βασανιστής μπορούσε κάλλιστα να ισχυρισθεί σε δίκη ότι το θύμα είχε από μόνο του αυτοτραυματιστεί. Τότε η Διεθνής Αμνηστία μου ζήτησε να αποδείξουμε επιστημονικά τις συνέπειες των βασανιστηρίων ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν νομικά εναντία στους βασανιστές. Τα πρώτα θύματα που επισκεφθήκαμε ήταν προσφυγές της χιλιανής και της ελληνικής δικτατορίας. Πέρα από τα εμφανή σημάδια στο σώμα, ανακαλύψαμε κάτι χειρότερο: τις ψυχολογικές συνέπειες. Αγχώδεις διαταραχές, εφιάλτες, αϋπνία, κατάθλιψη, η μνήμη που δεν λειτουργεί. Και μετά το αίσθημα της ντροπής και της ενοχής. Ολα αυτά ήταν άγνωστα τότε».
Αναρωτιέμαι γιατί ένα θύμα νιώθει ντροπή.
«Συμβαίνει σε όλα τα θύματα», με διαβεβαιώνει. «Στην ιατρική ορολογία το ονομάζουμε οι ενοχές των επιζώντων. Οταν βασανίζεσαι αργά η γρήγορα υποκύπτεις. Απειλούν ότι θα σκοτώσουν το φίλο σου, τη γυναίκα σου, το παιδί σου. Εκείνη τη στιγμή υπογράφεις ή ομολογείς οτιδήποτε. Δεν μπορείς να επιλέξεις. Τότε είναι που τα θύματα αρχίζουν να νιώθουν τύψεις. Σκέφτονται ότι θα μπορούσαν να φανούν πιο δυνατοί. Αλλοι πάλι ντρέπονται επειδή ζουν ενώ οι δικοί τους άνθρωποι είναι νεκροί».
Τη ρωτάω για το νόημα των βασανιστηρίων. Αν μετά από τόσα χρόνια έρευνας έχει βγάλει κάποιο συμπέρασμα.
«Γνωρίζουμε εδώ και καιρό ότι τα βασανιστήρια δεν βοηθάνε καθόλου στο να αποσπάσεις πληροφορίες. Οταν κάποιος βασανίζεται μπορεί να σου πει ό,τι θέλεις, είναι μια κατάσταση όπου τα σύνορα ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα δεν είναι πια ανιχνεύσιμα. Τα βασανιστήρια, αντίθετα, προκύπτουν από την επιθυμία για εξουσία. Είναι το κύριο όπλο εναντία στη δημοκρατία. Γι’ αυτό και τα συναντάμε πάντοτε στις δικτατορίες. Ο στόχος είναι να εμφυσήσουν το φόβο και να συνθλίψουν το πνεύμα αντίστασης του πληθυσμού». Μου φέρνει ως παράδειγμα τις φωτογραφίες που ήλθαν στο φως από το κολαστήριο του Αμπού Γκράιμπ. «Αυτές οι φωτογραφίες δεν τραβήχτηκαν τυχαία. Είχαν στόχο να καταστρέψουν την προσωπικότητα των φυλακισμένων. Γνωρίζουμε ότι στην κουλτούρα των μουσουλμάνων το να σου συμπεριφέρεται κάποιος σαν σκύλο είναι μια ακραία προσβολή. Η φωτογραφία της Αμερικανίδας που είχε ένα γυμνό Ιρακινό δεμένο σαν σκυλί δεν είχε στόχο να αποσπάσει πληροφορίες. Αντίθετα, ήθελε να εξευτελίσει και να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα τρόμου και φόβου».
Η συζήτηση αναπόφευκτα καταλήγει στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Λυπάται που ο αμερικανικός λαός πρέπει να ζήσει με την ντροπή του Γκουαντάναμο και του Αμπού Γκράιμπ. Θυμάται τη φράση του Αλμπέρ Καμί: «Οταν βασανίζεις έναν άνθρωπο δημιουργείς δέκα τρομοκράτες. Οταν ένα παιδί από την Παλαιστίνη βλέπει τους γονείς του να βασανίζονται πώς να μη γίνει τρομοκράτης;».
Μου τονίζει ότι όταν βασανίζεις δεν μπορείς να διαπραγματευτείς. «Στη Βόρεια Ιρλανδία οι διαπραγματεύσεις για την επίτευξη ειρήνης ανάμεσα σε Ιρλανδούς και Αγγλους άρχισαν όταν η αγγλική αστυνομία εγκατέλειψε τη βία και τα βασανιστήρια. Αυτό θα πρέπει να γίνει μάθημα σε Παλαιστινίους και Ισραηλινούς».Σήμερα περισσότερα από τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε χώρες όπου οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν συστηματικά τη μέθοδο των βασανιστηρίων.
Μου υπογραμμίζει πόσο δύσκολο είναι να εντοπίσεις τα θύματα και να τα οδηγήσεις σε ένα κέντρο αποκατάστασης. «Υπάρχουν μέρη όπου το να μιλήσεις ανοιχτά για τα βασανιστήρια είναι ιδιαιτέρα επικίνδυνο. Στη Χιλή ή την Αργεντινή, για παράδειγμα, δεχόμαστε συνεχώς απειλές».
Τη ρωτάω για το δημιούργημά της, το Διεθνές Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων. «Είναι θαύμα που σήμερα μπορούμε να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους. Υπάρχουν 4.000 γιατροί σε 34 χώρες ανά την υφήλιο που δουλεύουν γι’ αυτό το σκοπό. Υπάρχει μια επιστημονική βιβλιογραφία που μας επιτρέπει να διαγνώσουμε σε ποσοστό 95%, ακόμα και υπό απουσία εμφανούς σωματικής βλάβης, αν κάποιος έχει υποστεί βασανισμό. Κυρίως όμως είμαστε σε θέση να επαναφέρουμε αυτά τα άτομα σε μια φυσιολογική ζωή. Η ουσία των βασανιστηρίων είναι: “Θέλω να σε καταστρέψω”. Οι δήμιοι επαναλαμβάνουν συνεχώς στα θύματά τους: “Δεν θα είσαι σε θέση να διαβάσεις ένα βιβλίο, να ξαναπάς στη δουλειά, να αποκτήσεις παιδιά”. Σήμερα είμαστε σε θέση να πείσουμε τα θύματα ότι όλα αυτά είναι και πάλι εφικτά».
Ο λόγος στους πρόσφυγες
Πήρα ένα ενδιαφέρον εμαιλ από την Christine Gayral γενική διευθύντρια των Γιατρών του Κόσμου και την ευχαριστώ πολύ. Φοβάμαι πως μπέρδεψα τις μέρες λίγο αλλά νομίζω θα υπάρχουν και άλλες ευκαιρίες για την ταινία. Για εξιλέωση πρόσθεσα το trailer
''...Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, την Τρίτη 1 Ιουλίου και ώρα 9.00
μ.μ., η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει στον κινηματογράφο Τριανόν Filmcenter
(Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων, Μετρό Βικτώρια) ειδική προβολή της ταινίας
Περσέπολις, καθώς και συζήτηση με Ιρανούς και Αφγανούς πρόσφυγες, σε μια
προσπάθεια να ακουστεί δυνατά η φωνή των ίδιων των προσφύγων. Η είσοδος
είναι ελεύθερη.
Θα μιλήσει και ο Ιρανός πρόσφυγας Βαχίντ Σοκοόχι Νία (Vahid Shokoohi Nia),
πρώην φοιτητής ιατρικής από το Ιράν που διώκονταν για την πολιτική του δράση
υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης. Όταν όμως ζήτησε άσυλο στην Ελλάδα, τέθηκε
υπό κράτηση και κινδύνευσε με απέλαση στο Ιράν, ενώ ακόμη και το
Ευρωκοινοβούλιο ζήτησε από την Ελλάδα να τον προστατεύσει.
Θα μιλήσει, επίσης, ο Ζαχίρ Μαχάμαντ (Zahir Mahamad), Αφγανός αιτών άσυλο,
εκπροσωπώντας την κοινότητα εκατοντάδων Αφγανών που εγκατέλειψαν τη χώρα
τους για να βρουν ασφάλεια στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τους κριτικούς «[ο]ι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι Μαρζάν Σατραπί
και Βενσάν Παρονό έκαναν μια σπουδαία ταινία, όμορφη και συγκινητική... Για
ηλικίες από 7 - 77!». Από το Ιράν, με το ξεκίνημα της Ισλαμικής Επανάστασης
ξεκινά η παράδοξη περιπέτεια της... ενηλικίωσης της μικρής κι άφοβης Μαρζάν,
φτάνοντας ως το Παρίσι του σήμερα. Με αυτοσαρκασμό και αιχμηρό χιούμορ
ζωντανεύουν οι εικόνες της σύγχρονης Περσίας μέσα από την αυθάδη, αστεία και
τόσο αληθινή διήγηση της Μαρζάν Σατραπί. Πολυεπίπεδο και βαθιά πολιτικό
αποτελεί ένα καίριο σχόλιο στην καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στη
δύναμη του ανθρώπου, όπου γης, να μάχεται κάθε είδους αυταρχισμό.
Η ιστορία αναδεικνύεται εκπληκτικά μέσα από την απλότητα των σκίτσων και τις
φωνές των Κατρίν Ντενέβ, Ντανιέλ Νταριέ, Κιάρα Μαστρογιάνι. Η ταινία κέρδισε
το βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Κανών και υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ
καλύτερη ταινίας κινουμένων σχεδίων και άλλα βραβεία.
Στο χώρο του κινηματογράφου θα υπάρχει πωλητήριο με υλικό της Διεθνούς
Αμνηστίας για την οικονομική υποστήριξη της δράσης της οργάνωσης για τα
δικαιώματα των προσφύγων.
Ευχαριστούμε θερμά την εταιρεία διανομής PCV Πέγκυ Καρατζοπούλου Α.Ε. για
την δωρεάν παραχώρηση της ταινίας Περσέπολις καθώς και τον κινηματογράφο
Τριανόν Filmcenter για την δωρεάν παραχώρηση της αίθουσας.
Περισσότερες πληροφορίες
Δείτε τα δελτία Τύπου για τα δικαιώματα των προσφύγων στην Ελλάδα στις
ακόλουθες διευθύνσεις:
http://amnesty.org.gr/news/2008-02-05-2.htm
http://amnesty.org.gr/news/2008-02-28-1.htm
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την ταινία στα αγγλικά στο:
http://www.sonyclassics.com/persepolis/
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εταιρία διανομής στο
www.pcv.gr
Για περισσότερες πληροφορίες και συνεντεύξεις επικοινωνήστε με την Υπεύθυνη
Τύπου και Προβολής του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Άννα
Μπότσογλου, τηλ. 210 3600628 (εσωτ. 2)....''
‘’…Όπως και να’ ναι τούτη η γη θα ‘μαι στην πρώτη τη γραμμή
Στην –ομολογουμένως όμορφη- εκδήλωση για τα δεκάχρονα του προγράμματος των Δρόμων της Αθήνας περίμενα να τον δώ. Αλλωστε και οι ‘’Δρόμοι’’ μαζί με τις ‘’καραβιές των προσφύγων’’ ήταν ένα από τα παιδιά του.
Ποιος δεν τον θυμάται για εφτά ολόκληρα χρόνια, στα γραφεία , να κουβαλάει φάρμακα και σύρριγγες, να φτιάχνει μόνος του το ‘’ξυνό’’.
Και κάθε Τρίτη και Πέμπτη βρέξει χιονίσει τα βράδυα στην Ομόνοια, στην παλιά εκείνη μονάδα, τη φτιαγμένη από το Νίκο το Φουντούκο που έφτασε η χάρη της μέχρι την Τουρκία και τα Σκόπια, αχώριστος πάντα με την γιατρό την Ελενα την Μαυροπούλου, περισσότερο από το να μοιράζει σύριγγες και γάζες, από τα να δένει τραύματα να κουβαλάει τρόφιμα και νερά, η να τα βάζει με αυτούς που περιγελούσαν τους εξαθλιωμένους χρήστες, έδινε σε όλους μας μαθήματα πως περισσότερο από όλα η ζωή δεν παύει να είναι ωραία και αξίζει να ζείς και να παλεύεις. Όπως άλλωστε κάνει σε όλη του τη ζωή.
Τις ίδιες αξίες ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας που καθημερινά, αυτός ένας φτασμένος διευθυντής του ΕΣΥ, ένας πετυχημένος φαρμακοποιός, μοιράζεται μαζί με το ψωμί και το νερό, με τους πιο ταπεινούς και καταφρονεμένους, με τους απελπισμένους φτωχοπρόδρομους που καταφτάναν καραβοτσακισμένοι και μισοπνιγμένοι.
Ποιος από εμάς, δεν θυμάται το καράβι τση Ζάκυνθος, τα ‘’κέντρα υποδοχής’’ στην Κώ, το λιμάνι στον Πειραιά, τη Μυτιλήνη, ποιος ξεχνάει την Πεντέλη.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου δυό εικόνες. Τη μια, Χριστούγεννα ντυμένος ΑιΒασίλης δακρυσμένος να γεμίζει αγκαλιές και φιλιά από τα μικρά προσφυγόπουλα που του ανταπέδιδαν όση χαρά τους πρόσφερε με τραινάκια και κούκλες στην πονεμένη τους ψυχή.
Την άλλη σε ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας οδηγώντας αυτός πάντα το φορτηγάκι της οργάνωσης, όταν ένα ‘’παιδί των φαναριών’’ τον φώναξε όλο χαρά ‘’γειά σου Φίλιππα’’ και έτρεξε να τον φιλήσει.
Περίμενα να τον δώ στη γιορτή των Δρόμων. Καταλαβαίνω πως μάλλον ‘’ξέχασαν’’ να τον καλέσουν. Και ας είναι και μέλος του ΔΣ.
‘’Μα αυτός ζεί στη Λέρο. Ετσι και αλλιως πήρε email…’’, μου απάντησαν με εμφανή απορία και κόψαν κάθε άλλη συζήτηση.
Δίκιο μάλλον έχουν. Πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες των ‘’πολυάσχολων’’ γραφείων που να τον δούν. Τι δουλειά έχει ένας ‘’εθελοντής παλιάς κοπής’’ των καιρό των projects και των human resourses. Που να καταλάβει κάποιος που εννοεί να μοιράζεται και το παντελόνι του , από budgets, planning, coordination και fund raising!
Ασε που μάλλον θα’χάλαγε και τη γιορτή. Το image των χορηγών μας. Γιατί όλο και κάποιον πεινασμένο και άστεγο θα μάζευε από τριγύρω για να μοιραστεί την τούρτα και να μοιράσει τα μπλουζάκια ‘’…που λυπούμαστε είναι μόνο για τα στελέχη του προγράμματος!!...’’, όλο και κανας πρόσφυγας από αυτούς που κοιτούσαν από μακριά θα τον αναγνώριζε και θα πλησίαζε.
Στον Φίλιππα τον Ολυμπίτη χρωστάμε να του πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στα δεκάχρονα των ‘’Δρόμων’’. Όπως και στον Φραγκίσκο το Γονιδάκη. Τον Αλέξανδρο τον Γκίνη. Την Ελενα την Μαυροπούλου που τόσο αδίκησε η Οργάνωση. Την Ιάνθη τη Σταυροπούλου. Την κυρία Ντίνα. Τη Στέλλα. Το μακαρίτη το Σπύρο. Το Νίκο τον Μπλατσούκα. Αλλά και τον παλιότερο τον Σπυράκο. Και όλα τα άλλα παιδιά που είμαι σίγουρος πως ο Φίλιππος θα θυμηθεί και θα με πάρει να μου τα ψάλλει που τους ξέχασα.
Τον Φίλιπα εμεις εδώ στην Σαπφούς12, οι περίοικοι της απέναντι όχθης τον αγαπάμε. Και ας τσακωνόμαστε μαζί του συχνά-πυκνά. Και ας μας θυμώνει. Και ας τον κακοκαρδίζουμε. Γιατί είναι σαν εμάς. Γιατί είναι ένας από εμάς.
Εμείς βραβεία δεν έχουμε. Γιορτές δεν κάνουμε. Στις συνεντέυξεις τύπου δεν είμαστε καλοί.
Για τον Φίλιππα έχουμε όμως ένα τραγούδι στο βίντεο που ακολουθεί. Από το κοινό μας πολιτικό εικονοστάσι.
Το υπέροχο καταλάνικο αντιστασιακό L´estaca του Lluís Llach. Που συνόδεψε τόσες και τόσες διαδηλώσεις απ’τις συγκεντρώσεις του "Unidad Popular στη Χιλή του Αλιέντε , ως τις αντιφραγκικές διαδηλώσεις στη Βαρκελώνη, και από την επάνασταση των γαρυφάλων στη Λισαβώνα μέχρι τις δικές μας μεγάλες αντιαμερικανικές πορείες όπως τραγουδήθηκε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Όπως και να ‘ ναι ο κόσμος όσα κι αν έχει στραβά
Έστω κι αν μείνω πια μόνος ,πάντα θα φεύγω μπροστά
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά
Όπως και να’ ναι τούτη η γη θα ‘μαι στην πρώτη τη γραμμή
Όπως και τώρα ,τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί
Όπως και να ‘ναι ο κόσμος δε θα σταθώ πουθενά
Δεν καρτεράει ο χρόνος πίσω ποτέ δε γυρνά
Όπως και να ‘ναι ο κόσμος θα τραγουδώ στη ζωή
Για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή
Όπως και να ‘ναι τούτη η γη θα ‘μαι στην πρώτη τη γραμμή
Όπως και τώρα -τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί
Όπως και να ‘ ναι ο κόσμος όσα κι αν έχει στραβά
Έστω κι αν μείνω πια μόνος , πάντα θα φεύγω μπροστά
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν λεύτερη μένει η καρδιά.
Να’σαι καλά σύντροφε.
http://youtube.com/v/4Zvz2GJaIqI' name='movie'/>
Τρίτη 1 Ιουλίου 2008
Λέρος - Λαθρομετανάστες
Συνέχεια των όσων σχολίαζα στο προηγούμενο βίντεο. ο ''Φίλιπος των προσφύγων''. Εναν από τους καλύτερους και αγνότερους εθελοντές των Γιατρών του Κόσμου, που συστηματικά αγνοούμε, αλήθεια γιατί?- επί τω έργω!
War refugee children on hunger strike. Sophia Ioannou press officer of Medecins du Monde-Greece has been
Πολύ καλή παρουσία και τοποθέτηση. Αν και γαι την δική μας άποψη στην Σαπφούς12, μάλλον αρκετά στρογγυλεμένη. ΥΓ Τους εθελοντές που σηκώνουν όλο το βάρος της δουλειάς γιατί πάντα τους αγνοούμε? Στη Λέρο ένας άνθρωπος κίνεισαι ουρανό και γή - βλεπε Φίλιππος Ολυμπίτης- γιατί η οργάνωση δυσκολεύεται τόσο πολύ να πεί έστω και μια κουβέντα?
Το Αίμα του Γιόζεφ
...το νέο ντοκιμαντέρ της Εμπόλεμης Ζώνης, την Τρίτη 1η Ιουλίου, στις 23.10 στο Mega.
Η καλή μας φίλη Ιωάννα Μπρατσιάκου που τόσο πολύ βόηθησε στην οργάνωση της ταινίας της Αννέτας Παπαθανασίου γαι τον Καντίρ, και που συμμετέχει στην επιμέλεια της ‘’Εμπόλεμης Ζώνης’’ μας θύμισε απόψε πως προβάλεται το νέο συγκλονιστικό ντοκυμανταίρ της εμπόλεμης ζώνης.
Την ευχαριστούμε.
Εμείς πάντως θα το δούμε! Και θα ανοίξουμε τις επόμενες μέρες μια μεγάλη συζήτηση για την σεξουαλική κακοποίηση των ανηλίκων
‘’…Την πρωτοφανή υπόθεση αιμομιξίας με τον αυστριακό πατέρα που κρατούσε την κόρη του φυλακισμένη επί 24 χρόνια και απέκτησε μαζί της 7 παιδιά παρουσιάζει το νέο ντοκιμαντέρ της Εμπόλεμης Ζώνης του Σωτήρη Δανέζη με τίτλο «Το Αίμα του Γιόζεφ», το οποίο προβάλει το Mega, την Τρίτη 1η Ιουλίου στις 23.10.Η αποκάλυψη του ανατριχιαστικής ιστορίας του Γιόζεφ Φριτσλ, τον περασμένο Απρίλιο, πάγωσε την Ευρώπη. Στο υπόγειο του σπιτιού του, στην κωμόπολη του Αμστέτεν, ο φριχτός πατέρας είχε δημιουργήσει μια δεύτερη, κρυφή οικογένεια, όμηρο των απειλών, του αυταρχισμού και της τυραννίας του. Στο ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε στην Αυστρία τον περασμένο μήνα, ειδικοί προσπαθούν να συνθέσουν το παζλ του μυαλού του Γιόζεφ Φριτσλ. Πρώην ένοικοι των διαμερισμάτων που ζούσαν ακριβώς πάνω από το υπόγειο-φυλακή, εξομολογούνται ότι γνώριζαν για τη σεξουαλική κακοποίηση της Ελίζαμπεθ σε μικρή ηλικία και θυμούνται ότι άκουγαν περίεργους θορύβους αλλά δεν ανέφεραν ποτέ το παραμικρό στις αρχές. Δημοσιογράφοι, δικηγόροι και εισαγγελικοί λειτουργοί αναλύουν τις λεπτομέρειες της απίστευτης υπόθεσης αιμομιξίας και αποκαλύπτουν το σκοτεινό παρελθόν του πατέρα που βίαζε την κόρη του για να κάνει παιδιά μαζί της. Ο φακός της Εμπόλεμης Ζώνης μπαίνει στις φυλακές που κρατείται ο αυστριακός πατέρας και φτάνει ως την κλινική στην οποία βρίσκονται σήμερα τα θύματά του ...’’
13ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και Γιατροί του Κόσμου.
1 Ιουλίου 2008
Αγαπητοί φίλοι
Αρκετοί από εσάς με εμαιλ μας ρωτούν αν οι Γιατροί του Κόσμου συμμετέχουν στο 13ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.
Απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω – παρακολουθώντας το site της Οργάνωσης μέχρι αυτή την στιγμή δεν υπάρχει καμία επίσημη ενημέρωση, ούτε κανένα ανακοινωθέν. Δεν θα μου κανει εντύπωση να υπάρξει κάποιο αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος στο blog μας. Δεν θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά.
Εστω και την τελευταία στιγμή αυτό θα είναι σημαντικό!
Προσωπικά θεωρώ πως μάλλον αυτό οφείλεται, στην γνωστή πλέον αβλεψία, αστοχία και καθυστέρηση των επίσημων ανακοινώσεων, και πολύ λιγότερο σε πρόθεση μη συμμετοχής.
Αλλωστε υπάρχει το σημαντικό παράδειγμα της ενεργής συμμετοχής στο πετυχημένο φεστιβάλ των Χανίων ( δέστε την ανακοίνωση-ρεπορτάζ στο blog μας, αλλά και αφιέρωμα στην δραστηριότητα του τμήματος των Χανίων) .
Δεν συμφωνώ δε καθόλου με απόψεις που διατυπώθηκαν όπως πχ πως η Οργάνωση είναι δέσμια των ιδιωτών μεγάλων χορηγών της, η πως θέλει μόνο εθελοντές χωρίς άποψη.
Οι Γιατροί του Κόσμου δεν είναι οι χορηγοί και οι χρηματοδότες τους.
Οι Γιατροί του Κόσμου είναι τα μέλη και οι εθελοντές, όλοι εμείς δηλαδή.
Και ακόμα όπου η Οργάνωση δείχνει να διστάζει η να δυσκολεύεται, υποχρέωση όλων μας είναι να στηρίζουμε , με κριτική διάθεση πάντα, και να βοηθάμε να ξεπερνιέται η κρίση.
Εγώ είμαι σίγουρος ότι οι Γιατροί θα δόσουν το παρόν. Και θα μοιραστούν προβληματισμούς , σκέψεις και δράσεις και με τις υπόλοιπες οργανώσεις όπως και το σύνολο των ευαισθητοποιημένων πολιτών που θα δώσουν το παρόν. Και θα βρεθούμε από κοινού στο περίπτερο των Γιατρών να κουβεντιάσουμε για όλα.
Αλλά έτσι και αλλοιώς εμείς θα είμαστε εκεί !!
Τόσο η ομάδα της ‘’Απέναντι Οχθης’’ όσο και η ‘’Σαπφούς12’’ αλλά και πολλοί άλλοι εθελοντές των Γιατρών του Κόσμου.
Στηρίζουμε ολόθερμα το Φεστιβάλ και συμμετέχουμε ενεργά.
ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - Medecins Du Monde Chania
Γιατροί του κόσμου στα Χανιά.Μιλάει ο πρόεδρος της Οργάνωσης Μηνάς Βουλγαρίδης
1ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ - Η αρχή έγινε και ήταν ενθαρρυντική
Ένα μεγάλο βήμα μπροστά για την κοινωνία των Χανίων αποδείχτηκε η διοργάνωση του 1ου διήμερου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ στα Χανιά από το Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών. Αίσθηση προκάλεσαν οι συμμετοχές μεταναστευτικών κοινοτήτων με περίπτερα, μουσικές, γεύσεις και χορούς. Ενθαρρυντική ήταν η παρουσία σχεδόν κάθε υπαρκτής κινηματικής ομάδας ή συλλόγου που δρα στην περιοχή, όπως τα Στέκια Χανίων και Ρεθύμνου, το Ε.Κ.Φόρουμ, οι Ποδηλάτρεις, ο «Σπόρος», η ΕΛΜΕ, η κατάληψη Rosa Nera, η Οικολογική Πρωτοβουλία, ο Σύλλογος του 7ου Δημοτικού, πολιτικά περιοδικά και εφημερίδες, εργατικές συνδικαλιστικές παρατάξεις κ.α.Από το πολύχρωμο κινηματικό και γιορταστικό γεγονός δεν έλειψαν βέβαια και οργανώσεις όπως η Νομική ομάδα υποστήριξης μεταναστών της Αθήνας, η Διεθνής Αμνηστία, το Δίκτυο Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών.
Ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει στους Γιατρούς του Κόσμου και στο τμήμα των Χανίων που κάνει εδώ και καιρό, έτσι και αλλιώς μια αθόρυβη αλλά ιδιαίτερα σημαντική δουλειά στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών. Με μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή εκτυλίχθηκαν παράλληλες εκδηλώσεις και τις δύο ημέρες, όπως οι 4 θεματικές συζητήσεις, οι 2 προβολές ταινιών, το πλούσιο παιδικό πρόγραμμα, οι σκακιστικοί αγώνες και οι συναυλίες από τα πολλά μαθητικά, τοπικά, μεταναστευτικά αλλά και αθηναϊκά συγκροτήματα.Από οικονομικής πλευράς, παρότι δεν υπήρχε εισιτήριο εισόδου, η καμπάνια ενίσχυσης του Φεστιβάλ και η κουζίνα εξασφάλισαν πλήρως τα έξοδα της διήμερης διοργάνωσης.Στα πρόσωπα των διοργανωτών πέρα από την ικανοποίηση, ένα μόνο πράγμα ήταν εμφανές: το άγχος για το πώς θα γίνει καλύτερο το 2ο Αντιρατσιστικό του χρόνου.
Κυριακή 29 Ιουνίου 2008
Παρασκευή 27 Ιουνίου 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
